جرارد مانلی هاپکینز در دوران حیاتش (قرن نوزدهم) کشیش یسوعی بود و تقریباً هیچیک از اشعارش چاپ نشد. اشعار او پس از مرگش (نخستین بار در سال 1918 توسط دوستش رابرت بریجز) منتشر شد و او را به یکی از تأثیرگذارترین پیشگامان شعر مدرن انگلیسی بدل کرد. این اثر جزو مجموعههای
کلاسیک و مرجع ادبیات قرن بیستم پنگوئن است.
این کتاب نمایی جامع از اندیشه، زبان و هنر جرارد مانلی هاپکینز، یکی از خلاقترین و متمایزترین شاعران دورهٔ ویکتوریا و پیشگام مدرنیسم است:
زیبایی طبیعت و تجلی امر قدسی: هاپکینز معتقد بود که سرشت طبیعت مستقیماً عظمت و جلال خداوند را بازتاب میدهد (مانند شعر Gods Grandeur).
نوآوریهای فرمی و وزنی: او مبدع مفهوم وزن جهشی یا پرشی (Sprung Rhythm) بود که ساختار عروضی شعر انگلیسی را با ریتمهای طبیعی زبان گفتار و تکیههای آوایی درآمیخت.
مفاهیم اینسکیپ (Inscape) و ایناسْتِرس (Instress): جستوجوی هویت یگانه و طراحی درونی هر پدیده در طبیعت و انرژی روحانی متصلکنندهٔ انسان به آن.
رنج، کشمکش درونی و معنویت: در کنار ستایش طبیعت، بخش مهمی از اشعار متأخر او بازتابدهندهٔ بحرانهای روحی، انزوا و تلاش ایمانآورانهٔ یک کشیش در دنیای رو به صنعتیشدن است.