رسته های خسته؛ تبارشناسی تن در آثار بهمن محصص

سال ها ذهنم درگیر موضوعی نه چندان واضح بود. موضوعی که نه می­ توانم آن را کامل برآمده از جهان زیسته­ ام بدانم و نه کامل خارج از آن. موضوع همواره ممنوعۀ «بدن».

بارها به آن نزدیک می ­شدم و دوباره دور می­ شدم. برخوردم با آن در ارتباط با فرم در نقاشی و مشاهده و بازیابی دوبارۀ آن به عنوان قالبی آشنا که خود نیز درون آنم و نیز در ارتباط با بدن خودم به عنوان «زن» مسئله ­ای بود برای دوباره و دوباره بازشناختن درونی و اجتماعی آن.

برایم قابلیتی دوقطبی مانند شناختی در حد عجین بودن و هم زمان بیگانه بودن داشت، به طوری که در مرز میان زیستن در آن و تجربه کردنش به عنوان یک امر بیرونی بدون آن که به آن مسلط شوم، در حرکت بودم. همواره آثارم را تحت تأثیر قرار می داد و به سمتی می­ کشاند که به صورت کلی عمدی در آن نبود.

حاصل این سالیان تجربۀ زیسته در کنار مطالعه و آموختن دربارۀ آن در این کتاب جمع شده است، انجامی که از آن بسیار خوشحالم.

دربارۀ عنوان کتاب: سوژه در اندیشۀ فوکو دارای دو وجه متمایز است. در بسیاری از آثار فوکو سوژۀ منقاد براساس گفتمان دانش قدرت شکل می گیرد؛ اما در برخی از آثارش سوژۀ مقاوم تکنیک های دانش قدرت را به هم میزند و دارای عاملیت می شود. با انتخاب واژۀ «رسته» هم در معنای دسته ای نظامی و هم به معنای رهایی یافته سعی شده است تا این دوسویگی برجسته شود.