از آسه مایی تا دماوند

من منوچهر فرادیس در مرداد 1366 در کابل به دنیا آمدم. لیسانس ارتباطات و ژورنالیسم دارم و درس خواندۀ ماستری علوم سیاسی هستم؛ اما کارم و علاقه ام ادبیات و تاریخ است. نخستین رمانم را در 20 سالگی نوشتم: سال ها تنهایی. دومین رمانم را در 23 سالگی: هرجایی های نازنین. سومین رمانم در سال 1392 منتشر شد: خداحافظ عاشقی و این سفرنامه را که می خوانید، از آسه مایی تا دماوند، چهارمین کتاب من است که ابتدا در سال 1393 در افغانستان منتشر شد.

برای نخستین بار سال 1392 به ایران دعوت شدم و این سفرنامه شرح این سفر است. سال 1397 به عنوان ناشر برتر افغانستان، به نمایشگاه کتاب پاریس دعوت شدم. در آن مدتی که در فرانسه بودم هیچ نداشتم، افسردگی بسیار داشتم و دلتنگی کشنده. این را نوشتم تا آنانی که هیجان مرا برای آمدن به ایران در نخستین دیدار و دیدن این «مرز پرگهر» می خوانند، بدانند که شور و شعف و هیجان یک شرقی است برای دیدن بخش دیگر و بزرگ هویت فرهنگی و تمدنی و منطقه ای اش، نه چیز دیگری... نه. دوست داشتن این حوزۀ بزرگ تمدنی ماست با کثرت گرایی و تمامی فرهنگ ها و زبان ها و مردمانش.