نویسنده، نقد و فرهنگ جورج لوکاچ اکبر معصوم بیگی

گئورگ لوکاچ (Georg Lukács، زاده 1885 درگذشته 1971) فیلسوف، نویسنده، منتقد ادبی، و تئوریسین و مبارز کمونیست مجار، کمیسر فرهنگ و آموزش در جمهوری شورایی مجارستان در 1919 و از سران انقلاب 1956 مجارستان بود. از لوکاچ آثاری در زمینهٔ تئوری مارکسیستی زیباییشناسی که با کنترل سیاسی هنرمندان مخالف بود، دفاع از انسانیت و تشریح مفهوم ازخودبیگانگی برجای ماندهاست. او یکی از بنیانگذاران مارکسیسم غربی بود.
لوکاچ در 13 آوریل 1885 در پست در خانوادهای بانکدار و موفق متولد شد. والدین او یهودی آسیمیله بودند و پدرش نام خانوادگی را در 1890 از لووینگر به مجاریِ لوکاچ تغییر داد. پدر لوکاچ در 1890 لقب بارون دریافت کرد، که قابل ارث دادن به فرزندان بود و بدین ترتیب آنها از طبقهٔ اعیان بهشمار میرفتند. لوکاچ به مدرسه کلیسای لوتریان رفت و رسماً در سال 1907 به ایمان لوتری تغییر دین داد. او پیاچدی خود را در 1906 در علوم سیاسی از دانشگاه کُلُژوار و پس از ارائه بخشهایی از نوشتههایش در «تاریخ مدرن درام» در 1909 از دانشگاه پست نیز دکترا دریافت کرد. وی در محافل روشنفکری پست، برلین، فلورانس و هایدلبرگ کار و مشارکت داشت.

"نویسنده، نقد و فرهنگ" کتابی است که در آن برخی از مهم ترین آرای "گئورگ لوکاچ"، اندیشمند و فیلسوف مشهور مجارستانی گردآوری شده است. عقاید "گئورگ لوکاچ" بر بسیاری از متفکران و مکاتب فلسفی، تاریخ و نقد ادبی در قرن بیستم تاثیرگذار بود که از جمله ی این افراد می توان به "تئودور آدورنو"، "لوسین گلدمن"، "تری ایگلتون"، "والتر بنیامین"، "فردریک جیمسون" و "ایشتوان مساروش" اشاره کرد.
کتاب "نویسنده، نقد و فرهنگ" بهترین مقالات "گئورگ لوکاچ" در زمینه های زیبایی شناسی، فرهنگ، نقد، نظریات ادبی و بسیاری از موارد دیگر را در بردارد که گستره ی عظیمی از کارهای بزرگان ادب همچون "شکسپیر"، "گوته"، "تولستوی"، "زولا"، "فلوبر"، "لسینگ" و ... را مورد بررسی قرار می دهد. این کتاب از شش مقاله و یک نامه تشکیل شده که عمده ی گفتمان های موجود در آن، به آثار دوران ابتدایی و میانی "گئورگ لوکاچ" بر می گردد.
برای دانستن و درک کامل این امر که منتقد فلسفی کیست و ارتباط طبیعی او با هنرمند خلاق چیست، باید بر اتحاد و یگانگی فلسفه، تاریخ ادبیات و نقد آن تاکید کرد. در "نویسنده، نقد و فرهنگ"، "گئورگ لوکاچ" نویسنده ی متخصص ادبی را که تنها با جهان ادبیات آشناست، در برابر منتقدان کلاسیکی همچون "شیلر"، "دیدرو"، "گوته"، "بالزاک" و دیگر منتقدانی از این دست قرار می دهد؛ چرا که معتقد است نویسندگان اخیر، هرگز متخصص محض ادبی نبوده اند و دائما تلاش کرده اند تا پژوهش های انجام شده در مورد ماهیت هنر و مسائل خاص و ملموس هنری را با مسائل مبرم و اساسی فرهنگی و اجتماعی زمان خود پیوند دهند. به این ترتیب "گئورگ لوکاچ" در این اثر مهم ترین نظریات خود را در باب "نویسنده، نقد و فرهنگ" اظهار می دارد.