دیوان همایون کرمانی تعلیقات احمد اسداللهی

دیوان همایون کرمانی تصحیح، تدوین و تعلیقات: احمد اسداللهی 

چاپ اول 1376  وزیری شومیز سالم و بسیار تمیز آکبند 671 صفحه 

تذکر مهم: پایین چند صفحه ابتدایی کتاب در حد دو ، سه میلیمتر پاره است، جدا نشده، کتاب آکبند می باشد

با خرید چند کتاب از این فروشگاه فقط هزینه پست یک کتاب را بپردازید.

///

آرزو دارم چو می در جامِ لبهایت بخندم.

با شکوفا خنده های مستی افزایت بخندم.

تیرگی گردم ،به گیسویِ دل آویزت نشینم.

روشنی باشم،ز چشمان فریبایت بخندم.

پاره ی ابری شوم،بر گلشنِ کویَت بگریم.

ژاله ی اشکی شوم،در چشمِ شهلایت بخندم.....

///

« محمد تجربه کار کرمانی» متخلص و مشهور به « همایون کرمانی » به سال 1290 خورشیدی در محله ی « گلبازخان » کرمان از محله های قدیمی و سادات نشین کرمان به دنیا آمد،در آغاز چون همه جوانان آن روز کرمان به پشتِ « دارِ قالی» نشست و کار سخت قالی بافی را تجربه کرد،در هجده سالگی ازدواج نمود و دارای 9 فرزند گردید،وی شاعری نازک اندیش و لطیف طبع بود که عمری را با سربلندی و عزت زیست،سرانجام در اردیبهشت 1358 بعد از 68 سال زندگی ،دار فانی را وداع گفت.جسدش در گورستان کهنه شهر کرمان معروف به « سید حسین» یا « فوادیه»به خاک سپرده شد.

///

جانِ غمگین، تنِ سوزان، دلِ شیدا دارم.

آنچه شایسته ی عشق است، مهیا دارم.

سوزِ دل،خودِ جگر،آتشِ غم،دردِ فراق.

چه بلاها که ز عشق ات،منِ تنها دارم.

شوری از لعلِ شکربارِ تو پیوسته به سر.

دامی از سلسله ی زلفِ تو در پا دارم.....

///

این ابیات را برای سنگ قبر خود سرود:

گر در نظرِ آن گلِ بی خار بمیرم.

بِه زانکه به زاری زِیَم و زار بمیرم.

چون مردنِ من با غمِ دوری ست ، مُسَلم.

خوشتر که روم در قدمِ یار بمیرم.

هر روز دو صد بار کنم یاد ز وصلش.

با حسرت و هر روز دوصد بار بمیرم.....

///