موسیقی،محمد تقی مسعودیه،بوشهر،بلوچستان،تربت

چهار عنوان ارزشمند از موسیقیدان، موسیقیشناس قومی، آهنگساز و آموزگار موسیقی روانشاد استاد دکتر محمدتقی مسعودیه 

1.موسیقی بوشهر 

تحقیق: ژوزف کورتز

چاپ اول 1356 خورشیدی 

مصور

 

2.موسیقی تربت جام 

تحقیق : محمدتقی مسعودیه 

چاپ اول 1359 خورشیدی 

 

3.موسیقی بلوچستان 

تحقیق: محمدتقی مسعودیه 

چاپ اول 1364 خورشیدی 

مصور ( یک عکس دارد )

 

4.مبانی اتنوموزیکولوژی 

موسیقی شناسی تطبیقی 

گردآوری و تحقیق: محمدتقی مسعودیه 

چاپ اول 1365 خورشیدی 

 

قطع مستطیلی 27.5 در 21.5 سانتیمتر مربع 

جلد شومیز ( موسیقی بوشهر شومیز لب برگردان) 

کیفیت جلد و عطف و لبه ها مطابق عکسها آسیبهای جزیی دارد، صفحات خوب بدون مهر و خط خوردگی 

بطور قطع لطف کنید و عکسها را بزرگ و ملاحظه بفرمایید 

 

محمّدتقی مسعودیه (31 فروردین 1306 12 بهمن 1377 ه.ش) موسیقیدان، موسیقیشناس قومی، آهنگساز و آموزگار موسیقی اهل ایران بود. وی در طولِ فعالیت حرفهایاش به پژوهش، آهنگسازی، گردآوری و تألیف کتابهای مهم در حیطهٔ موسیقیشناسی، فعالیتهای دانشگاهی و تربیت شاگردانی سرشناس پرداخت.

مسعودیه که در رشتهٔ هارمونی مدرک فوق لیسانس داشت و دو دکترای مختلف در موسیقی داشت، یکی از تحصیلکردهترین موسیقیدانان زمان خود بود. او برای نخستینبار بسیاری از درسهای تخصصی مربوط به موسیقی را وارد دانشگاههای ایران کرد.

او در کتاب مبانی اتنوموزیکولوژی برای نخستینبار علم موسیقیشناسی قومی (اتنوموزیکولوژی) را به ایرانیان معرفی کرد و از او به عنوان «پدر اتنوموزیکولوژی ایران» یاد کردهاند.

مسعودیه در متولد شد. از کودکی به موسیقی علاقه داشت اما به دلیل مخالفتهای پدرش تا سن 16 سالگی از پرداختن به و موسیقی بازماند. در این زمان مخفیانه آموختنِ را آغاز کرد. او تا 18 سالگی در مشهد ماند و پس از آن برای ادامهٔ تحصیل به رفت و از دارالفنون دیپلم ادبی گرفت. وی تحصیلات دانشگاهی خود را همزمان در دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران و هنرستان عالی موسیقی پیش برد و در سال 1329 از هر دو مرکز، مدرک لیسانس دریافت کرد.

سپس به فرانسه رفت و در سال 1335، دانشنامهٔ دورهٔ فوق لیسانس خود را در رشتهٔ هارمونی از کنسرواتوار ملی موسیقی پاریس دریافت کرد. پس از آن به آلمان سفر کرد و در سال 1342، دانشنامهٔ عالی، معادل مدرک دکترای آهنگسازی خود را از کنسرواتوار لایپزیگ اخذ کرد. او مدتی بعد تحصیلات خود را در دانشگاه کلن ادامه داد و در سال 1347، موفق به دریافت دانشنامهٔ دکترای تخصصی در رشتهٔ موسیقیشناسی قومی شد. پس از آن بیدرنگ به ایران بازگشت و به فعالیتهای پژوهشی و دانشگاهی خود پرداخت.

گستردگی و تنوع پژوهشهای او، مباحث بسیاری را در موسیقی ایران در بر میگیرد. مباحث نظری موسیقیشناسی قومی، ابداع علامتهای ویژه برای آوانویسی موسیقی نواحی، تجزیه و تحلیل ردیف موسیقی ایرانی، طبقهبندی علمی سازهای جهان و سازهای نواحی مختلف ایران، موسیقی مذهبی ایران و جهان اسلام، فرهنگهای موسیقایی غیرِغربی، موسیقی کشورهای اسلامی، بررسی و گردآوری فهرست نسخ خطی موسیقی و مطالب متنوع دیگر، گسترهای از فعالیتهای علمی او بوده که از این منظر میتوان گفت دامنهٔ فعالیتهای هیچ موسیقیشناسی در ایران به اندازهٔ مسعودیه وسیع و عمیق نبودهاست.

او در زمینهٔ آهنگسازی نیز از آهنگسازان پیشرو معاصر ایران بهشمار میآید. تلاش برای بسط و گسترش موسیقی ملی، از دغدغههای اصلی مسعودیه بود و در همین زمینه، نگاه خاص او به چندصدایی نیز ریشه در شناخت عمیق او از موسیقی بومی داشت. وی در آثارش تلاش کرد تا نشانههای مختلف چندصدایی در موسیقی ملی ایران را عرضه کند. مسعودیه در ارائهٔ آثار خود، معتدل و میانهرو بود و نوآوری در آثارش تا آنجا استفاده میشد که به محتوا و فرم آسیب نرساند. حرکتهای کاننیک، ایمیتاسیونی و فوگاتو از تکنیکهای مورد علاقهٔ مسعودیه در آهنگسازی بود.

محمدتقی مسعودیه 12 بهمن 1377، به علت در منزل شخصی خود در تهران درگذشت.

او در آخرین ساعات زندگی نیز در اتاق کارش مشغول آهنگسازی و نوشتن صفحهٔ هشتم یک اثر سمفونیک ناتمام بود.

هرچند که وی به دلیل دلبستگی به فرهنگ ایرانی دوست داشت که در شهر دفن شود و میگفت: «در آن شهر و هست و جای یک موسیقیدان خالیست» اما پس از درگذشت، پیکر او با نظر نزدیکان و با حضور دانشجویان و شاگردانش از دانشگاه تهران تشییع و در به خاک سپرده شد.

یادش گرامی