جفت بانکی اسکناس 50 فرانک کنگو 2007

جمهوری دموکراتیک کنگو یا کشور کنگو دموکراتیک (به فرانسوی: République démocratique du Congo) (کنگو کینشاسا، یا زئیر سابق) کشوری است در مرکز آفریقا. پایتخت آن کینشازا است. جمهوری دموکراتیک کنگو دوّمین کشور بزرگ در آفریقا و یازدهمین کشور بزرگ جهان بهشمار میآید. و با جمعیت بیش از 71 میلیون نفر، نوزدهمین کشور پرجمعیت جهان، و چهارمین کشور پرجمعیت در آفریقا است، و همچنین به عنوان پرجمعیتترین کشوری که زبان رسمی آن فرانسوی است شناخته میشود..جمهوری دمکراتیک کنگو از شمال با سودان جنوبی و آفریقای مرکزی، از شرق با اوگاندا، رواندا و بروندی، از جنوب با آنگولا و زامبیا و از غرب با جمهوری کنگو همسایه است. در غرب این کشور هم ساحل اقیانوس اطلس به طول تنها 40 کیلومتر در کنار دهانه 9 کیلومتری رود کنگو واقع است.این کشور در 30 ژوئن 1960 از بلژیک استقلال یافت. از سال 1971 تا 1997 زئیر نام داشت. پیش از آن کنگوی کینشاسا و پیش از آن نیز برای تمایز از کنگو برازاویل (جمهوری کنگو کنونی)، کنگو لئوپولدویل نامیده میشد. کنگوی بلژیک، و کشور آزاد کنگو دو نام دیگری هستند که در گذشته برای این کشور به کار میرفتند. واحد پول این کشور فرانک کنگو است و در حالی که این کشور از غنی ترین کشورهای جهان از نظر منابع طبیعی بهشمار میآید مردم آن از فقیرترین مردم جهان هستند. 96 درصد از مردم این کشور مسیحی هستند و به 250 قوم گوناگون سیاهپوست تعلق دارند. بیشتر مردم این کشور از اقوام کنگو، لوبا و مونگو هستند. جنگ دوم کنگو که از سال 1998 آغاز شده و همچنان در جریان است، این کشور را ویران کرد. گاه به این جنگ «جنگ جهانی آفریقا» نیز میگویند زیرا 9 کشور آفریقایی و حدود بیست گروه مسلح در آن شرکت کردهاند. به رغم امضای توافق صلح در سال 2003، جنگ همچنان در شرق کشور ادامه دارد. در شرق کنگو شیوع تجاوز به عنف و دیگر خشونتهای جنسی از همه جهان وخیمتر است. در یک دورهٔ 12 ماهه در سال های 2006 و 2007 در این کشور به 400 هزار زن که بین 15 تا 49 سال سن داشتند، تجاوز شده است. جنگی که در این کشور جریان دارد مرگبارترین درگیری جهان پس از پایان جنگ داخلی چین است و کشته شدن 5٫4 میلیون نفر را از سال 1998 درپی داشتهاست. بیشتر قربانیان از مالاریا، اسهال، ذاتالریه و سوء تغذیه جان خود را از دست دادهاند. کنگو را باید در زمره پرتحولترین اوضاع سیاسی میان کشورهای آفریقایی دانست. طی سالهای اخیر، دخالتهای بیحد و حصر همسایگان کنگو در امور این کشور منجر به راهاندازی جنگ خانمانبرانداز با جمهوری روآندا شدهاست که با استقرار نیروهای حافظ صلح سازمان ملل متحد در مرزهای مشترک دو کشور آرامش نسبی برقرار شدهاست. جنگ داخلی این کشور در سال 2003 به پایان رسید، اما نواحی شرقی آن به علت فعالیت دهها گروه شورشی همچنان بیثبات است. در کنگو از خشونت جنسی همراه با ددمنشی غیر عادی به عنوان یک سلاح جنگی استفاده میشود. تجاوز گروهی رواج دارد و گاهی از قنداق تفنگ در این کار استفاده میشود.

این کشور بهوسیلهٔ یک بلژیکی کشف شد و تا سال 1960 تحت استعمار بلژیک بود.

ناحیه زئیر را تجارت برده چپاول کرد و در 1885 تبدیل به ملک شخصی لئوپولد دوم پادشاه بلژیک گردید. ولی در 1908 انزجار بینالمللی از قساوت رژیم حاکم در «کشور آزاد کنگو» پادشاه را مجبور ساخت تا این ناحیه را به صورت مستعمره بلژیک به صادرکنندهٔ عمدهای از مواد معدنی تبدیل کند.حکومت در تأمین خدمات اجتماعی به ویژه آموزش ابتدایی نسبتاً پیشرفته بود، ولی تقریباً هر گونه فعالیت سیاسی آفریقاییها را محدود کرد. در نتیجه زمانی که بلژیک در 1960 به استعمار کنگو خاتمه داد، این کشور به اندازهٔ کافی آماده نبود. ظرف چند روز بعد از استقلال ارتش شورش کرد و ثروتمندترین ناحیه کاتانگا، تحت حکومت موسی چومبه مبادرت به جدایی کرد. کنگو سازمان ملل متحد را دعوت به مداخله کرد، ولی نیروهای این سازمان در غالب آمدن بر تداوم جنگ داخلی فقط تا حدودی موفق شدند. سرهنگ موبوتو دو بار در حکومت مداخله کرد و در 1965 خود را رهبر کشور ساخت. وی که خواهان «اصالت» بود نام کشور را به زئیر و نام خود را به موبوتو سسه سکو تغییر داد. او اقتدار دولت مرکزی را به تدریج اعاده کرد و نظام تکحزبی را برقرار ساخت (1967).حکومت سکو شدیداً مورد انتقاد بینالمللی قرار گرفت، ولی او پشتیبانی کشورهای غربی را که برای زئیر به صورت منبعی از مواد معدنی راهبردی ارزش قائل بودند حفظ کرد. در 1990، نارضایتی عمومی موجب کسب برخی اصلاحات شد و به دنبال لغو قانونی نظام تک حزبی کنفرانس ملی به منظور ایجاد دموکراسی در زئیر برگزار شد (1991). طی 1992 و 1993 درگیری بین کنفرانس ملی و نخست وزیر در یک طرف و رئیسجمهور موبوتو در طرف دیگر روی داد. بخشهایی از نیروی مسلح ناراضی شدند و نظم و قانون در قسمتهایی از کشور به هم ریخت.