روانشناسی پاولوف و پاولف گرایی مسعود نقره کار

برای عکسهای بیشتر پیام دهید 

.
#مقدمه_ای_بر_روانشناسی_پاولف_و_مختصری_درباره_پاولف_گرایی
اثر: #مسعود_نقره_کار
#انتشارات_شباهنگ
اندازه و نوع جلد: رقعی شومیز 
تعداد صفحات: 125 صفحه 
سال و دوره چاپ: 1358 اول
کیفیت کتاب: خوب .یک مهر دارد.
قیمت: 125 تومان

#ایوان_پیتروویچ_پاولوف  عصبشناس، فیزیولوژیست، روانشناس و پزشک روس بود. پاولف در سال 1904 برای «تحقیقات در مورد چگونگی دستگاه گوارش انسان» برنده جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی شد؛ اما شهرت وی، بیشتر، از کارهای او در زمینه شرطیشدن کلاسیک، ناشی میشود.
شرطیشدن کلاسیک(نامهای دیگر:شرطیشدن واکنشی، شرطیشدن نوع I)یک نوع یادگیری همخوان یا تداعی است. در شرطیشدن کلاسیک جانور یادمیگیرد که بین یک محرک بیاثر، با یک پاداش یا تنبیه کردن ارتباط برقرار کند. مشاهده ابتداییای که پاولف را به سمت این نظریه سوق داد، این بود که بزاق دهان سگها صرفاً با دیدن کسی که قبلاً چندبار به آنها غذا دادهاست، ترشح میشود؛ حتی اگر شخص اکنون غذایی به همراه نداشته باشد.

یکی از نخستین اشارات ادبی به پدیدهٔ شرطیشدن، در رمان کمدی زندگی و افکار تریسترام شندی نجیبزاده، اثر لارنس استرن، نویسندهٔ ایرلندی(17681713) یافت میشود. تریسترام شندی راوی داستان شرح میدهد که چگونه مادرش با عادت پدرش در متوقفکردن ساعت پیش از آمیزش جنسی با او؛ شرطی شده بود.

نمونهٔ دیگر در رمان پرتقال کوکی اثر آنتونی بورخس مشهود است؛ که در آن به الکس شخصیت اصلی داستان، محلولی تهوعزا خورانده میشود و همزمان او را به تماشای صحنههای خشونتبار وامیدارند. با تکرار این روند، الکس از اعمال هرگونه عمل خشونتبار بدون داشتن حالت تهوع عاجز میگردد.