دوربین لومو LOMO LC-A
11٬880٬000 تومان
مشخصات کالا
| شرکت سازنده | Lomo |
| کاربرد | کلکسیونی و قدیمی |
توضیحات بیشتر
دوربین عکاسی 35 میلیمتری کامپکت لومو LOMO LC-A
تست شده و 100 درصد سالم، مشابه نو
ویزور بدون گرد و غبار، کدری و خط و خش. لنز بدون خط و خش، گرد و غبار، قارچ و هرگونه آسیب. سرعتهای شاتر، دیافراگم، نورسنج، تنظیم آسا، جلو برندهٔ فیلم، جمع کن فیلم، شمارندهٔ فیلم، اهرم فوکوس، اهرم دیافراگم، مکانیزم درب پشت، عایق نوری، مکانیزم درپوش لنز و ویزور و درب باتری کاملاً سالم. کیس بدون ترک و شکستگی و زردی.
اقلام همراه: کیس + بند مچی + کاور کفشک
مشخصات فنی:
نوع لنز: ثابت مینیتار 32،1 میلی متر اف 2.8
شاتر: کنترل الکترونیکی
سرعت شاتر: 2 دقیقه تا 1/500 ثانیه
حالتهای نوردهی: برنامه ریزی خودکار، دستی و سرعت شاتر ثابت
حالتهای فوکوس: (0/8 متر، 1/5 متر، 3 متر و بی نهایت) فوکوس دستی منطقه ای
سرعت فیلم: ASA 400-25 تنظیم دستی
فلاش: کفشک
ابعاد: 116٫5 36٫2 × 62٫5 میلی متر
وزن: 250 گرم (بدون فیلم و باتری)
نوع فیلم: 35 میلیمتری یا 135
نوع باتری: LR44 (سه عدد)
ساخت کارخانه لوموی شوروی سابق، سن پترزبورگ
تاریخچهٔ کامل و مختصر لومو LC-A
داستان دوربین اصلی روسی LOMO LC-A یکی از محبوب ترین و مشهورترین داستان های واقعی تاریخ دوربین های عکاسی است. این دوربین کامپکت آیندهٔ عکاسی آنالوگ را شکل داد و یکی از اولین دوربین هایی بود که قوانین عکاسی اواخر قرن بیستم را شکست. داستان لوموگرافی و انجمن لوموگرافی نیز ارتباط نزدیکی با LOMO LC-A دارد.
اوایل دههٔ 80: آغازی سرنوشت ساز
بر کسی پوشیده نیست که دوربین کامپکت ژاپنی Cosina CX-2 محصول سال 1981 الهام بخش دوربین LOMO LC-A روسی بوده است. همه چیز از یک روز سرنوشت ساز در سال 1981 اینگونه آغاز شد:
ژنرال ایگور پتروویچ کورنیتزکی، دست راست وزیر دفاع و صنایع اتحاد جماهیر شوروی، دوربین را روی میز رفیقش میخائیل پانفیلوویچ پانفیلوف، مدیر کارخانهٔ اسلحه و اپتیک لوموی روسیه، معرفی کرد. کورنیتزسکی یافتهٔ خود را با اشاره به لنز شیشه ای شارپ Cosina CX-2 و حساسیت بسیار بالای نور و بدنه محکم آن، به اشتراک گذاشت. این دو مرد که Cosina CX-2 را بسیار برتر یافتند، تصمیم گرفتند طرح آن را کپی کرده و بهبود بخشند. هدف، تولید بیشترین تعداد از نسخهٔ شوروی این دوربین بود که مورد استقبال کل جامعه قرار گیرد.
Cosina CX-2
طبق کتاب بزرگ LC-A ، به دلیل حق ثبت اختراع، مهندس و مخترع میخائیل گریگوریویچ خولومیانسکی کمی در سبک LC-A تغییر ایجاد کرد تا از هرگونه مشکلی با ژاپنی ها جلوگیری کند. با این حال، این کار او خشم ژنرال پانفیلوف را برانگیخت، زیرا او می خواست LC-A کپی دقیقی از کوزینا باشد. خولومیانسکی ناامید و سردرگم به کارگاه خود بازگشت و تمام تلاش خود را کرد تا خواسته های ژنرال را بدون مواجهه با مشکلات احتمالی برآورده کند.
تا سال 1982، روسیه شوروی از طریق مهندس میخائیل گریگوریویچ، نمونه هایی از این دوربین را در سن پترزبورگ تولید کرد، با این هدف که هر شهروندی یک دوربین محبوب امروزی لومو کامپکت اتومات داشته باشد.
برای لنز دوربین، شرکت LOMO PLC از آقای تارابوکین، مخترع، کمک گرفت تا یک لنز شیشه ای شارپ برای محاسبات هزینهٔ تولید بسازد. با این حال، هزینهٔ تولید لنز بسیار گران بود، از این رو آن را به متخصص اپتیک داخلی، لو ساکین، سپرد. این لنز به نام آقای تارابوکین لنز "مینیتار-1" نامگذاری شد.
به سال 1984 می رسیم. مدت زیادی طول نکشید که این دوربین به تولید انبوه رسید و سالانه بیش از 1000 دستگاه از آن فقط در بازار روسیه به فروش می رسید. شوروی و همبازی های سوسیالیستی شان ویتنام، کوبا و آلمان شرقی نیز در طول دههٔ 1980 به LOMO LC-A علاقه پیدا کردند و آخرین روزهای کمونیسم را مستندسازی کردند و گهگاه تعطیلات ساحلی خود را در دریای سیاه می گذراندند.
تا 1200 کارمند روی دوربین کار می کردند که 500 نفر از آنها مونتاژکار بودند. مدیر تولید، اولگا تسوتکووا، زنان جوان را برای مونتاژ ترجیح میداد. دومین مرحلهٔ اصلی تولید دوربین شامل مهندسانی بود که با مکانیسمهای دوربین مانند دیافراگم و بردهای مدار کار می کردند. اکثر مهندسان LOMO PLC از موسسه LITMO از "تکنیکوم (دانشکده فنی)" آمده بودند، دانشکده ای که میخائیل خولومیانسکی و اولگا تسوتکووا زمانی در آن تحصیل می کردند.
1991 تا 1992: افول و ظهور LC-A
سقوط اتحاد جماهیر شوروی در سال 1991 کمکی به تولید دوربین LOMO LC-A نکرد. اگر نگوییم هیچ، اما به دلیل واردات دوربینهای پر زرق و برق از آسیا، تولید آن تضعیف شد. در نهایت، LOMO از تولید این دوربین دست کشید و تولید آن متوقف شد.
سرنوشت دوربین بار دیگر در دستان یک اتفاق خوشایند دیگر قرار گرفت. این بار از طریق گروهی از دانشجویان اتریشی که پس از استقرار دموکراسی نوپای چک در ماه مه 1991 برای تعطیلات به پراگ، چکسلواکی (که اکنون جمهوری چک نامیده می شود) رفته بودند. این دانشجویان شیفتهٔ عکاسی بی وقفه و عکاسی آنالوگ بودند. آنها به چندین مغازهٔ دوربین فروشی عجیب و غریب و قدیمی و فروشگاه های دست دوم فروشی سر زدند و در نهایت چشمشان به LC-A که در آن زمان از رده خارج شده بود، افتاد. دانشجویان وینی دوربین را برداشتند، آن را امتحان و آزمایش کردند. از ظاهر و حس آن خوششان آمد، چند عدد LC-A خریدند و چند حلقه فیلم با آن عکس گرفتند. آنها از کمر، از میان پاهایشان عکس می گرفتند و حتی گاهی اوقات از طریق منظره یاب در خیابانهای پراگ نگاهی می انداختند.
وقتی تصاویر دانشجویان وین توسط LC-A منتشر شد، تقاضا برای دوربین LOMO به شدت افزایش یافت. در سال 1992، انجمن لوموگرافی (Lomographische Gesellschaft) در وین تأسیس شد و به افرادی که عاشق این سبک بودند کمک می کرد تا بتوانند دوربین لومو LC-A خود را تهیه کنند.
تقاضا آنقدر زیاد بود که انجمن تصمیم به برگزاری نمایشگاه ها، مهمانی ها، کارگاه ها، تورها و افتتاح «سفارت های لومو» گرفت. لومو LC-A دیگر فقط یک کپی بی مزه از کوزینا نبود، بلکه بخشی از یک سبک زندگی و زیبایی شناسی جدید شد که تاریخ عکاسی را برای همیشه تغییر داد.
تنها مشکل این تقاضای عظیم بازار، کاهش عرضهٔ LC-A بود (زیرا دیگر تولید نمی شد). برای حل این مشکل، همان دانشجویان وینی به کارخانه LOMO Optics در سن پترزبورگ رفتند و با جسارت مذاکراتی را انجام دادند تا روسای کارخانه LOMO و ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور فعلی روسیه (معاون شهردار وقت سن پترزبورگ در آن زمان) را متقاعد کنند که به دلیل جایگاه بین المللی دوربین، تولید آن را دوباره آغاز کنند. اعضای انجمن موفق شدند و بار دیگر با تلاشهای خود برای ثابت نگه داشتن عرضه، اطمینان حاصل کردند که LC-A به حیات خود ادامه خواهد داد.
با این حال، لومو LC-A در ادامهٔ دههٔ90 همچنان با چالشهای تولید مواجه بود.
1994 تا 1997: خطرات و تلاشهای بیشتر
از سال 1991 تقاضا برای دوربین لومو LC-A به تدریج کاهش یافت؛ وضعیت اقتصادی آن زمان در روسیه باعث شد که این دوربین به سختی برای روسها مقرون به صرفه باشد. تا سال 1994، تنها 30 کارمند روی تولید لومو LC-A کار می کردند، در نهایت تولید آن متوقف شد و بخش دوربین و فیلم تعطیل شد.
تا این سال، آیندهٔ LC-A و همچنین کارخانهٔ LOMO PLC به شدت نامشخص بود؛ 15000 کارگر مجبور به ترک کار شدند. در تلاش برای ترویج و نجات دوربین، لوموگرافرهای جدید برای برگزاری نمایشگاهی به مسکو رفتند.
با موفقیت نسبی نمایشگاه، LOMO LC-A دوباره در سن پترزبورگ مورد مذاکره قرار گرفت. ماهانه 1000 دوربین تولید و به اتریش تحویل داده می شد. با سقوط اتحاد جماهیر شوروی، قیمت انرژی و تولید افزایش یافت و اقتصاد روسیه را به یک اقتصاد سرمایه داری تبدیل کرد. تقاضا برای دوربین بیشتر شد و به همین ترتیب قیمت آن در سن پترزبورگ تا 50 درصد افزایش یافت تا کارخانه بتواند از پس هزینه های تولید برآید.
تا سال 1997، این موضوع برای لوموگرافرهای جدید به مشکلی تبدیل شد. سپس انجمن دوباره با کنسول اتریش در سن پترزبورگ قرار ملاقات گذاشت و دوباره با ولادیمیر پوتین مذاکره کرد و مقامات LOMO PLC را متقاعد کرد که هزینهٔ تولید دوربین را دوباره محاسبه کنند.
توافقی حاصل شد که هزینهٔ تولید معمول حفظ شود و دوربین همچنان مقرون به صرفه باشد. تغییراتی نیز در LC-A روسی ایجاد شد. نسخه 1997، وزن کمتری داشت و دو اتصال کوچک در سمت راست پایین دوربین داشت که به عنوان رابط الکترونیکی برای اتصال احتمالی موتور درایو در نظر گرفته شده بود. سرانجام تولید تضمین شد.
در سال 1999، تلاش برای زنده نگه داشتن دوربین، قاطعانه تر و قوی تر از همیشه بود. در واکنش به افزایش قیمت و چالش شکست دادن بازارهای دستفروشی که LC-A را ارزانتر می فروشند، انجمن لوموگرافیک اولین سفارت لوموگرافیک را در سن پترزبورگ روسیه افتتاح کرد.
طبق کتاب بزرگ LC-A ، لازار زالمانوف، رئیس روابط عمومی کارخانه، با جشن گرفتن LOMO FOTOKOR در سفارت لومو، به استقبال هزاره جدید رفت.
خودِ این رویداد، جایگاه لومو LC-A را تثبیت کرد، حداقل تا آخرین نفسهایش در هشت سال بعدی.
2005: پایان یک دوران
در اوایل آوریل 2005، کارخانهٔ اپتیکال لومو اعلام کرد که در نهایت تمام تولید این دوربین را متوقف خواهد کرد، زیرا دیگر نمی توانستند از پسِ ساختِ یک دوربین کوچکِ تکی برآیند و با محصولات خاص تر و پیشرفته تر آنها سازگار نبود. با این حال، طبق کتاب بزرگ LC-A ، یکی از دلایل این امر، پیر شدن کارگران اصلی لومو LC-A بود. اکثر آنها بازنشسته می شدند یا در حال مردن بودند. دانش پیچیدهٔ مونتاژ دوربین روسی نمی توانست به طور کامل منتقل شود.
صد دوربین LOMO LC-A هنوز موجود بود و ظرف چند روز تمام می شد. با این حال، برای بهره برداری هرچه بهتر از این وضعیت، یک کارگاه کوچک نوسازی در LomoEmbassy در سن پترزبورگ با کمک برخی از کارگران سابق LOMO PLC افتتاح شد. حدود 5000 دوربین LOMO LC-A خراب به این کارگاه فرستاده شد که سپس بیش از 10 سال روی هم انباشته شدند. این دوربین های نوسازی شده اکنون در فروشگاه آنلاین لوموگرافی به فروش می رسند.
ایگور، یکی از کارکنان سابق LOMO PLC در دههٔ 1950، که در آنجا دوربینهای لنینگراد را مونتاژ می کرد و بعدها مسئول مونتاژ نهایی LOMO LC-A بود. او اکنون در کارگاه نوسازی LomoEmbassy سن پترزبورگ مشغول تعمیر LOMO LC-A های دست دوم است.
اما جای تعجب نیست که انجمن، که از زمان کشف دوربین در پراگ همواره حامی و وفادار به آن بوده است، به سرعت طرحی ریخت و لومو LC-A جدید را بازسازی کرد و تمام ویژگیهای محبوب و کلاسیک LC-A را در کنار ویژگیهای جدید به آن اضافه کرد.
+LC-A ، جانشین LOMO LC-A روسی، مشعل میراث پدر خود را، این بار در دژ چین، به دوش خواهد کشید.
لوموگرافی (به انگلیسی: Lomography) یک ژانر عکاسی است که توسط جامعهٔ لوموگرافی در اوایل دهه 90 میلادی توسط دو دانشجوی اتریشی ابداع و رسمی شد. بنیانگذاران این سبک در ابتدا با استفاده از دوربین لومو که یک دوربین ارزان قیمت روسی بود، اقدام به ثبت عکسهایی با کنتراست بالا، حاوی وینیِت و مات یا به اصطلاح با وضوح نرم کردند. در حقیقت دوربین آنالوگ روسی بنام لومو باعث شد که یک سبک در عکاسی به نام لوموگرافی ایجاد شود. شاید بشنوید که لوموگرافی یک تکنیک است، درست است اما درستتر باید بگوییم که الان به یک سبک در عکاسی تبدیل شده است.
اگر چه لوموگرافی وابسته به نگاتیو و دوربینهای آنالوگ بوده و هنوز هم لوموگرافر های حرفه ای از آن دوربین استفاده می کنند امّا، مسلّماً در دنیای دیجیتال فعلی شما نیاز ندارید که یک دوربین قدیمی روسی را خریداری کنید تا لوموگرافر شوید. خیلی راحت می توانید حتی با استفاده از دوربین موبایلتان لوموگرافر باشید.
در مکاتب هنری مختلف مثل کلاسیک، حقیقتگرا و شما شاهد منازعاتی هستید. نتیجتاً در عکاسی هم این داستان ادامه دارد و شما این منازعات را که روی کاغذ عکاسی نقش می بندند می توانید ببینید؛ و صد البته هر مکتبی خودش را مهمتر، کارآمدتر و البته نزدیکتر به آنچه هستهٔ اصلی هنر است می داند. البته هنوز لوموگرافی مکتبی هنری نیست و الان نهایتاً می توان از آن به عنوان یک سبک یاد کرد.
وجه افتراق تصویری و ملموس لوموگرافی در رنگ های به شدت اشباع شده در عکس، سوژه هایی با رنگهای رنگین کمانی، نایکنواخت، تار شدن و هر آنچه که در یک عکاسی با فکر و صحیح بود تلقی میشود. در یک کلام لوموگرافی یک عکاسی بدون کوچکترین تفکر قبلی است و بی خیال قوانین عکاسی صحیح شدن. حالا می توانید دوربین خودتان را بردارید و از هر چیز و هر کجا شروع به عکاسی کنید و برخی اوقات این کار می تواند نتایج خلاقانه ای را نیز سبب شود.
