کتاب به سرخی آتش به طعم دود اثر سیاوش کسرایی

شعر، نخستین و برجستهترین هنر قوم ایرانی است. اثار شاعران بزرگ کلاسیک ایران، از قبیل مولوی، سعدی، حافظ، خیام و دیگر بزرگان، بارها و بارها به زبانهای مختلف ترجمه شده؛ اما شعر معاصر ایران، که رنگ و بوی خاص خود را دارد، هنوز، آنچنان که شایسته است، به زبانهای دیگر ترجمههای موفقی نیافته است. کتاب به سرخی آتش، به طعم دود کوشیده گزیدهای از شعر شاعران معاصر ایران را، به کمک مترجمان فرهیخته عصر، به زبان انگلیسی و پس از آن به زبانهای دیگر منتشر کند. این کتاب پلی است بین فرهنگ های مختلف جهان با زبان شعر.
 

درباره سیاوش کسرایی

سیاوش کَسرائی (5 اسفند 1305 هشتبهشت اصفهان 19 بهمن 1374 وین) شاعر، نقاش و از اعضای کانون نویسندگان ایران و از فعالان سیاسی چپگرای تاریخ معاصر ایران بود. کسرائی دانشآموخته دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران و از بنیانگذاران انجمن ادبی شمع سوخته بود. سیاوش کسرائی، سَراینده منظومهٔ «آرش کمانگیر»، نخستین منظومه حماسی نیمایی است. وی یکی از شاگردان نیما یوشیج بود که به سبک شعر او وفادار ماند. از جمله مجموعه شعرهای بهجای مانده از سیاوش کسرائی، میتوان به مجموعه شعر آوا، مهره سرخ، در هوای مرغ آمین، هدیه برای خاک، تراشههای تبر، خانگی، با دماوند خاموش و خون سیاوش اشاره کرد.