جامه به خوناب / رضا جولایی

آنچه مرا به شوق واداشت تا دربارهء«جامه به خوناب»بنویسم،جوهرهء قوی داستان گویی در جولایی است.این که او منحصرا به دورهء قاجار پرداخته،در عین جذاب بودن برایم سؤالبرانگیز هم بود که چرا؟اما بعد به این نتیجه رسیدم اصلا مهم نیست چرا او به این دوره می پردازد،بل مهم این است که می تواند شیفتگی خود را نسبت به دوره ای که او را مشغول داشته،به من نیز منتقل کند.

به نظرم می آید جولایی،واسطه ای است که ارواح قاجار او را وسیلهء انتقال پیامشان قرار داده اند و احتمالا از این انتخاب هم راضی اند،زیرا جولایی خود را به طور کامل در اختیار آنها گذاشته و رنج غرولند معاصران را بر خود پذیرفته که در هر برخورد از او می پرسند:«پس ما چی؟»و جولایی درحالیکه با دقت گوش به مرثیهء مادر«جامعه به خوناب» سپرده و چشم به شعبده های میرزا اصغرخان«شاهکار»دوخته،موزر مستنطق«سیلاب»را رو به بهانه جویان معاصر می گیرد و تهدیدآمیز میگوید:«چه جای این قسم ترهات است که خلق از سرم به درمی برد؟دست از سرم بردارید تا موزر را آتش نکرده ام.»و رو به من میچرخد،با موزرش با اشاره میپرسد:«از جانم چه میخواهی؟»

در «جامه به خوناب» جولایی با قرار دادن دو جوان ا

ز دو ملیت مختلف و یک مادر، جامعهء انسانی را در قالب یک خانواده ارائه میدهد که افرادش با یکدیگر تا حد برادری ...علی مؤذنی

یازده داستان که در حال و هوای دوره قاجار روایت می شوند و داستان پردازی قوی نویسنده موجب شده، ذوقی که او نسبت به این دوره از تاریخ دارد به زیبایی به خواننده منتقل شود. جولایی را می توان در شمار نویسندگان موفقی به حساب آورد که با آثار ماندگار و ارزشمند خود، جایگاهی مناسب کسب کرده و قدرت بالای ذهن خود را در معرض نمایش گذاشته است.